در مقطعی که آقای مصباح یزدی يكي ازمسافرت هاي متعدد خود را به آمریکا انجام مي داد،  سفرش همزمان شده بود با برگزاری مراسم جشن "هالوین" كه كارونال هاي تماشايي در شهرها به راه مي افتد. در این مراسم مردم لباسهایی غیر عادی و عجييب غريب به تن مي كنند يا از لباس هاي كاركترها و افراد مشهور استفاده می کنند، نمي دانم كه چرا آقای  مصباح نیز اصرار داشتند که در این مراسم كه عمدتا جوانان يا جهانگردان خارجي شرکت مي کنند يا به تماشايش مي روند حضور داشته باشد. آقای بورقانی و دوستان ديگري به ایشان می گویند در اين شب ديگر نيازي نيست كه نگران لباس روحانيت باشيد، چون خیلی ها از عبا و عمامه استفاده مي كنند و شما حضورتان چندان به چشم نمي آيد. ایشان توصيه دوستان را نمی پذیرد و لباس روحانيت را كنار گذارده و با کت و شلوار در آن مراسم حضور پیدا می کنند و در فضايي خاص به تماشاي مردم و لباس هاي عجيب و غريب آنان مي نشينند.

این جابجایی ناگهانی مسئولان، در بسیاری از امور وقفه و رکود بوجود آورد و خسارت هایی برای کشور داشت که در آن دوران و بخاطر شرایط انقلاب قابل توجیه بود اما با گذشت سه دهه از عمر انقلاب این .... نوری

از انسان سه چیز به یادگار می ماند: فرزند صالح ، نام نيك و خاطرات خوش و اين هر سه را احمد داشت.
ابتداي انقلاب در زمان رياست آقاي قطب زاده ، شش ماه در صدا و سيما بودم. اختلاف پيدا كرديم و بيرون آمدم و به وزارت خارجه رفتم. پيشنهاد شد كه به خبرگزاري جمهوري اسلامي بروم.

نپرسید چه روزی؟ از چه سالی؟ زیرا دیگر ذهنم برای یادآوری دقیق گذشته ها یاری ام نمی دهد. فقط می دانم سال های پر تلاشی بود که کار خبر و کار در خبرگزاری برای همه ما اهمیت ویژه ای (به خاطر شرایط جنگ) داشت.

مدتی بود که مرحوم احمد بورقانی (حدود سال 1364) مدیر خبر خبرگزاری شده بود و این انتصاب برای همه ما محیطی سرشار از صفا و صمیمیت به وجود آورده بود.

     غیر از رادیو وتلویزیون، در آن زمان اطلاعات بود و کیهان و جمهوری اسلامی و رسالت؛ همه هم- در مورد خبر و گزارش و تحلیل و. . .- چشم به تلکس خبرگزاری ایرنا داشتند.

 تمرکز در کار اطلاع­رسانی در زمان جنگ هم نه اختراع ماست و نه ما چیزی به آن افزودیم. در تمام کشورهای در حال جنگ اجازهً اثر گذاری آزاد بر افکار عمومی را نمی­دهند. 

اگر در داستان "مديران ايرنا" ، " احمد بورقاني" نقش قهرمان يا "پروتاگونيست" را دارد، اما بي شك مي توان در ميان سطور اين داستان ، ضد قهرمان يا " آنتاگونيست" هاي بيشماري را يافت.

در اين روزها كه از بورقاني نوشتن تبديل به يك ژست شده، حتي براي آنها كه از بيم گزند باد و باران در دو، سه سال اخير از او فاصله گرفته بودند، مي خواهم حكايت يكي از آنتاگونيست هاي داستان مديران ايرنا را بگويم.