من خبرنگار مجلس و محمود ایلخان خبرنگار دولت و نخست وزیری بودیم.(در آن دوره فعالیت اجرایی در اختیار نخست وزیر بود و هنوز قانون اساسی اختیارات اجرایی را به رییس جمهور نداده بود)

در جلسات گروه سیاسی  شادروان احمد بورقانی مدیر خبر و مهدی هراتی سردبیر ارشد ، از خبرنگاران گروه خواسته بودند در حوزه های خود صرفا درمورد ماجرای ایران گیت سوال  و همه سعی کنند جزییات این ماجرا را از مقامات مختلف بیرون بکشند.

با این سیاست در هر مصاحبه خبری، تنها بچه های ایرنا بودند که سوالات خود را به مهمترین ماجرای تاریخ  انقلاب اختصاص داده بودند در حالی که در آن زمان هم خبرنگاران رادیو تلویزیون و بعضا روزنامه ها کما کان با سوالات کلیشه ای و کم اهمیت راضی بودند.

اگر اشتباه نکنم در هفته دوم ماجرای ایران گیت بود که   میر حسین موسوی بعد از پایان جلسه هیات دولت برای مصاحبه  در جمع خبرنگاران حاضر شد و طبق معمول ابتدا خبرنگار تلویزیون جعفری،  سوال کلیشه ای خود را با این پرسش "ممکن است مصوبات امروز هیات دولت را بفرمایید" شروع کرد.

جالب اینجا بود که موسوی نخست وزیر از این سوال تکراری و همیشگی این بار عصبانی شد و خطاب به خبرنگار تلویزیون گفت: شما سوال مهم و اساسی ندارید که در هر جلسه همین سوال را می کنید.

محمود ایلخان نیز بلافاصله فرصت را غنیمت گرفت و به موسوی گفت: آقای نخست وزیر من سوالات اساسی دارم و گفت: آیا شما در جریان ورود مک فارلین مشاور عالی کاخ سفید به ایران بودید.؟

موسوی که واقعا در جریان نبود گفت: آری.

ایلخان دوباره پرسید: شما با اهداف سفر مخالف بودید؟

موسوی: چطور مگه؟

ایلخان: اگر مخالف بودید چرا آن موقع مخالفت خود را ابراز نکردید.

موسوی گفت: این سوال،  سوال خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی نیست. شما طوری سوال می کنید که انگار خبرنگار بی بی سی هستید.

یکی به دو،  نخست وزیر با خبرنگار ایرنا ادامه یافت و ایلخان نیز به موسوی گفت: این ها سوالات بی بی سی نیست و سوالاتی است که مردم دارند.

موسوی جواب داد: خیر این سوالات را شما ها در ذهن مردم ایجاد می کنید.

نخست وزیر در خاتمه با عصبانیت خطاب به  بچه های روابط عمومی گفت: این خبرنگار دیگر حق ندارد به نخست وزیری بیاید.

عباس کریمی ،  محمد جعفر زاده و احمد خادم الملله در آن زمان علاوه بر ایرنا در روابط عمومی نخست وزیری هم کار می کردند.

 در گروه سیاسی  نشسته (آن زمان اتاق خبر در طبقه پنجم بود و هنوز دو طبقه به ساختمان ایرنا اضافه نشده بود) و مشغول بحث بودیم  که ایلخان سیگار به دست و با عصبانیت به طرف احمد آمد و گفت: من دیگر به نخست وزیری نمی روم.

ایلخان از بچه های پر کار و دلسوزی بود که او هم علی رغم اعتقادات خاص سیاسی خود هیچگاه این اعتقادات را با اصول حرفه ای فعالیت خبری قاطی نمی کرد و استقلال خود را در قبال خبر و اطلاعات حفظ می کرد.

بورقانی او را آرام کرد و خواست که ماجرا را تعریف کند.

احمد بورقانی بعد از شنیدن ماجرا بلافاصه  با مسئول روابط عمومی نخست وزیر  تماس گرفت و ضمن اعتراض به نحوه برخورد نخست وزیر با عصبانیت از پشت گوشی تلفن به مسئول روابط عمومی گفت: از قول من به آقای میر حسین موسوی بگویید تا ایشان رسما از خبرنگار ما عذر خواهی نکنند ما هیچ خبرنگاری را به نخست وزیری اعزام نخواهیم کرد.

ایرنا دیگر خبرنگاری به نخست وزیری اعزام نکرد اما این تحریم باعث نشد گه گروه سیاسی و بخصوص احمد بورقانی اصول فعالیت های حرفه ای خود را فراموش و اخبار نخست وزیری و دولت را پوشش ندهند.

به هر حال در آن زمان که  تجهیزات پیشرفته مانند  کامپیوتر و اینترنت نبود و ما اخبار را روی کاغذ و سپس برای مخابره به اتاق   تلکس می بردیم،  کماکان کارمان در قبال نخست وزیری و دولت چند برابر شد و مجبور بودیم مصاحبه های نخست وزیر و اخبار دولت را از کانال های مختلف حتی با ضبط   اخبار رادیو و پیاده کردن مصاحبه ها انجام دهیم چرا که در آن زمان ایرنا تنها تامین کننده اخبار روزنامه های داخلی و رسانه های خارجی بود و این قهر و دعواها نمی توانست وظیفه اصلی ایرنا یعنی اطلاع رسانی را خدشه دار کند.

بعد از گذشت مدت زمانی (بیش از یک ماه) دکتر خرازی به احمد اعلام کرد که موسوی عذر خواهی کرده و دیگر خبرنگار به نخست وزیری اعزام کنید.

ایلخان می گوید: روزی به بهانه ترجمه، (ایلخان انگلیسی را خوب می داند)  روابط عمومی نخست وزیری با من تماس گرفت و مرا به ساختمانی دعوت کرد. در اتاقی در انتظار نشسته بودم که یک دفعه مهندس موسوی وارد اتاق شد و ضمن دست دادن به من شروع به گپ زدن کرد.چای خوردیم و موسوی ضمن عذر خواهی از من دلجویی کرد و ماجرا اینگونه خاتمه یافت و ایرنا مجددا نخست وزیری را در برنامه های خبری خود قرار داد. حسن زاده